Urbania

Een stad met een rijkdom aan gebouwen, gelegen in het midden van de Boven Metauro Valley (62 km van de zee) en aan drie zijden door de rivier die onder de oude stadsmuur loopt.
Het werd opgericht in de middeleeuwen als Castel delle Ripe en stond aan de linkeroever van de rivier de Metauro. In 1277 werd het door de Ghibelline Galasso da Montefeltro vernietigd omdat het loyaal aan de Guelphs was. In 1284 werd het herbouwd door de pauselijke legaat Guglielmo Durante, die de stad van de heuvel naar de vlakte verplaatste en verdedigde het door een goed versterkte kasteel, stevige muur te bouwen en gebruik te maken van de wateren van de natuurlijke gracht die er rondheen stroomde . Vanaf die tijd werd de stad Casteldante genoemd na zijn oprichter. Het werd pas in 1636 veranderd in Urbania, toen de gebieden van het hertogdom Urbino, waarvan de stad deel was, doorgegeven aan de kerk, en Paus Urban VIII gaf het de titel ‘stad’, met zijn eigen stiefbeeld. De inrichting van de stad is vrij regelmatig in vorm, met lange rechte straten die herinneren aan een Romeinse nederzetting. Het is verdeeld in vier kwartieren (Porta Parco, Porta Cella, Porta Vecchia en Porta Nuova) en bevat gebouwen die terugkeren over verschillende periodes, waarvan er meerdere zijn van opmerkelijk architectonisch belang. Het belangrijkste van alles is het uitgestrekte Palazzo Ducale (15de-16de eeuw). Dit behoorde oorspronkelijk tot de Brancaleone familie, de eerste feodale heren van Casteldurante, en was toen de residentie van de Montefeltros en de Della Roveres. Vandaag herbergt het Biblioteca Comunale (Stadsbibliotheek), het stadsarchief, het Museo Civico (Civic Museum) en Museo della Civiltà Contadina (Museum voor Landelijke Ambachten). Onder de religieuze gebouwen van de stad is de Chiesa dei Morti, met een fijne gotische portaal, die een macabere ‘Cimitero delle mummie’ bevat (weergave van gemummificeerde lijken). Andere kerken omvatten de Renaissance-kerk van Corpus Domini, de barokke kerk van Santa Caterina, de 18e eeuwse kerk van San Francesco en de kathedraal (uit dezelfde periode). Het aangrenzende Palazzo Vescovile (Bisschoppelijk Paleis) herbergt nu het Diocesan Museum. Ook vermelding is het 15e eeuwse Palazzo Comunale (Stadhuis) en de klokkentoren (1561), de 19e eeuwse Teatro ‘D. Bramante ‘met zijn elegante auditorium, uitgelegd met tiers dozen, en het Renaissance-gebouw in Barco, een kilometer buiten de stad, die de 18e eeuwse kerk van San Giovanni Battista omvat. Twee schilders, Giustino Episcopi en Giorgio Picchi, zijn geboren in Urbania en diverse fijne werken van hen zijn te zien in een aantal kerken.
Het vroege aardewerk van Casteldurante is bekend over de hele wereld. Dit majolica ware werd geproduceerd door geschoolde ambachtslieden in de stad die, met de bescherming van het hof van de familie Della Rovere, met beroemde schilders kunnen werken. Door deze samenwerking produceerden ze een genre van decoratie met historische scènes die bekend waren aan zulke meesters als Zoan Maria, Simone da Colonella, de Dolci en Fontana families, evenals Cipriano Piccolpasso, die de verhandeling ‘Li tre libri dell’arte del Vasaio “(1548).

Project categories: Itinerary, Itinerary

Urbania

Urbania est située dans la haute vallée du Metauro, sur les rives du fleuve qui s’écoule le long des anciens remparts. Au Moyen-Âge, Urbania se trouvait en haut de la colline; elle était alors appelée Castel delle Ripe; détruite en 1277, puis reconstruite dans la vallée et fortifiée en 1284 par le légat papal Guglielmo Durante, elle prit le nom de Casteldurante en l’honneur de ce dernier. En 1636, Urbania reçut son nom actuel en hommage au Pape Urbain VIII qui éleva cette agglomération au rang de ville. Urbania est subdivisée en quatre quartiers, elle comprend des édifices de grande importance du point de vue architectural. Parmi ses constructions, l’imposante structure du Palais Ducal (XVe-XVIe siècle); après avoir appartenu aux Brancaleoni, il devint la résidence des Montefeltro et des Della Rovere. Aujourd’hui, il abrite la Bibliothèque Municipale, les Archives Historiques, le Musée Municipal et le Musée de la Civilisation Rurale. À ne pas manquer: l’église des Morts, avec son beau portail gothique et son inquiétant ‘Cimetière des momies’, l’église Renaissance du Corpus Domini, l’église baroque de S. Caterina, l’église de S. Francesco (XVIIIe siècle) ainsi que la Cathédrale de la même époque, auquel est annexé le Palais Épiscopal, devenu siège du Musée Diocésain. On peut également admirer le Palais Municipal (XVIe siècle) et son Clocher (1561), le Théâtre ‘D. Bramante’ (XIXe siècle) et, en dehors du centre, l’ensemble Renaissance du Barco comprenant l’église de S. Giovanni Battista (XVIIIe siècle). Les anciennes céramiques historiées de Casteldurante sont connues dans le monde entier: l’art de la céramique a retrouvé son essor, comme le témoignent les nombreux ateliers d’artisans. Gastronomie: Escargots rôtis, “Crostolo”,”Bostrengo”, Fressure d’agneau, Truffes.

Project categories: Itinerary, Itinerary

Urbania

Die Ortschaft liegt an einem Fluß im oberen Metaurotal, der unter den antiken Mauern verläuft. Im Mittelalter hieß sie Castel delle Ripe, lag auf einem Hügel und wurde 1277 zerstört. 1284 wurde der Ort vom päpstlichen Gesandten Wilhelm Durante im Tal wieder aufgebaut und mit einer Verteidigungsanlage versehen; ihm zu Ehren wurde die Stadt Casteldurante genannt. Erst 1636 erhob Papst Urban VIII die Gemeinde zur Stadt und verlieh ihr den jetzigen Namen. Urbania ist in vier Stadtviertel geteilt und verfügt über architektonisch sehr interessante Gebäude. Vor allem besticht das gewaltige Bauwerk Palazzo Ducale (15.-16. Jh.), das Residenz der Familien Brancaleoni, Montefeltro und Della Rovere war; heute ist es Sitz der Stadtbibliothek, der historischen Archive, des städtischen Museums sowie des Museums für bäuerliche Kultur. Sehenswert sind die Totenkirche, mit einem wunderschönen gotischen Portal, der schauerliche Friedhof der Mumien, die Renaissancekirche Corpus Domini, die Barockkirche S.Caterina, die Kirche S.Francesco aus dem 18. Jahrhundert sowie die Kathedrale mit angrenzendem Bischofspalast aus der gleichen Epoche, der heute das Diözesanmuseum beherbergt. Zu erwähnen sind ebenfalls das Rathaus (16. Jh.) mit dem Glockenturm (1561), das Theater „D.Bramante“, das im 19. Jahrhundert erbaut wurde, und der nahegelegene Renaissancekomplex Barco, mit der Kirche S.Giovanni Battista (18. Jh.). Die antiken, bemalten Keramiken aus Casteldurante sind auf der ganzen Welt berühmt, aber auch heute noch kann man an den Kunstwerkstätten erkennen, daß die Keramikkunst fortdauert. Gastronomie: Schnecken auf Fenchelkraut, Krapfen, Bostrengo, Innereien vom Lamm, Trüffel.

Project categories: Itinerary, Itinerary

Urbania

A town with a wealth of buildings, situated in the middle of the Upper Metauro Valley (62 km from the sea) and edged on three sides by the river which runs beneath its ancient town wall.
It was founded in the Middle Ages as Castel delle Ripe and stood on the left bank of the River Metauro. In 1277, it was destroyed by the Ghibelline Galasso da Montefeltro because it was loyal to the Guelphs. In 1284 it was rebuilt by the papal legate Guglielmo Durante, who moved the town from the hill down to the plain and defended it by building a well fortified castle, sturdy wall and by taking advantage of the waters of the natural moat which flowed around it. From this time the town was named Casteldurante after its founder. It changed its name to Urbania only in 1636, when the lands of the Duchy of Urbino, of which the town was part, passed to the Church, and Pope Urban VIII gave it the title of ‘city’, with its own diocese. The layout of the town is fairly regular in shape, with long straight streets which are reminiscent of a Roman settlement. It is divided into four quarters (Porta Parco, Porta Cella, Porta Vecchia and Porta Nuova) and contains buildings dating back over various periods, several of which are of notable architectural interest. Most important of all is the vast Palazzo Ducale (15th – 16th centuries). This originally belonged to the Brancaleone family, first feudal lords of Casteldurante, and was then the residence of the Montefeltros and the Della Roveres. Today it houses the Biblioteca Comunale (Town Library), the town archives, the Museo Civico (Civic Museum) and Museo della Civiltà Contadina (Museum of Rural Crafts). Among the town’s religious buildings is the Chiesa dei Morti, with fine Gothic portal, which contains a macabre ‘Cimitero delle mummie’ (display of mummified corpses). Other churches include the Renaissance church of Corpus Domini, the Baroque church of Santa Caterina, the 18th Century church of San Francesco and the Cathedral (dating from the same period). The adjoining Palazzo Vescovile (Bishop’s Palace) now houses the Diocesan Museum. Also worthy of mention is the 15th Century Palazzo Comunale (Town Hall) and bell tower (1561), the 19th Century Teatro ‘D. Bramante’ with its elegant auditorium laid out with tiers of boxes, and the Renaissance building at Barco, a kilometre outside the town, which incorporates the 18th Century church of San Giovanni Battista. Two painters, Giustino Episcopi and Giorgio Picchi, were born in Urbania and several fine works by them can be seen in a number of churches.
The early pottery of Casteldurante is well known throughout the world. This majolica ware was produced by skilled craftsmen in the town who, with the patronage of the court of the Della Rovere family, were able to work with famous painters. Through this collaboration they produced a genre of decoration using historical scenes which brought fame to such masters as Zoan Maria, Simone da Colonella, the Dolci and Fontana families, as well as Cipriano Piccolpasso, who wrote the treatise “Li tre libri dell’arte del vasaio” (1548).

Project categories: Itinerary, Itinerary

Urbania

Cittadina ricca di monumenti, posta al centro dell’alta valle del Metauro (62 km dal mare), lambita per tre lati dal fiume che scorre a ridosso delle antiche mura. Nata nel medioevo come Castel delle Ripe, sorgeva sui colli della riva sinistra del Metauro. Distrutta nel 1277 dal ghibellino Galasso da Montefeltro per la fedeltà verso la fazione guelfa, fu ricostruita nel 1284 dal legato papale Guglielmo Durante che ne trasferì l’abitato dalle collina alla pianura, affidandone la difesa ad un munito castello, a potenti mura e alle acque del fiume che le scorrevano e ancora scorrono attorno. Da questo periodo, a ricordo del suo fondatore, fu chiamata Casteldurante: denominazione che mutò in Urbania solo nel 1636, dopo la devoluzione alla Chiesa del ducato di Urbino di cui aveva finito per far parte, allorché Papa Urbano VIII la elevò al grado di città con relativa diocesi. Urbania presenta un impianto urbanistico assai regolare, con vicoli lunghi e diritti che la fanno assomigliare ad un accampamento romano. È divisa in quattro quartieri (Porta Parco, Porta Cella, Porta Vecchia, Porta Nuova) e presenta all’interno del nucleo storico costruzioni di vari periodi, più d’uno di notevole pregio architettonico. Fra tutte emerge la vasta mole del Palazzo Ducale (sec. XV-XVI), già appartenuto ai Brancaleone, primi feudatari di Casteldurante, e poi residenza dei Montefeltro e dei Della Rovere e oggi sede della Biblioteca Comunale, degli Archivi Storici, del Museo Civico e del Museo della Civiltà Contadina. Fra gli edifici sacri vanno ricordate la chiesa dei Morti con bel portale gotico e il macabro ‘Cimitero delle mummie’, la rinascimentale chiesa del Corpus Domini, la barocca chiesa di S.Caterina, la settecentesca chiesa di S.Francesco e la coeva Cattedrale con annesso Palazzo vescovile, oggi sede del Museo Diocesano. Da ricordare anche il Palazzo Comunale (sec. XVI) con la coeva Torre Campanaria (1561), l’ottocentesco Teatro ‘D. Bramante’ con elegante sala a palchetti e, un chilometro fuori dell’abitato, il complesso rinascimentale del Barco con incorporata la settecentesca chiesa di S.Giovanni Battista. Nativi di Urbania furono i pittori Giustino Episcopi e Giorgio Picchi di cui restano valide opere in più di una chiesa.
Celebri in tutto il mondo sono le antiche ceramiche di Casteldurante, prodotte dagli abili maiolicari del luogo che, favoriti dalla corte roveresca, poterono giovarsi della collaborazione di pittori famosi, dando vita al genere dello ‘Istoriato’ che ha reso celebri Maestri come Zoan Maria, Simone da Colonella, i Dolci e i Fontana, insieme con Cipriano Piccolpasso, autore del trattato “Li tre libri dell’arte del vasaio” (1548).

Le Mummie di Urbania

Potrete visitare le mummie di Urbania in una suggestiva cripta dove riposano i corpi di persone mummificate da più di quattro secoli. La “Chiesa dei Morti” che ha come ingresso un meraviglioso portale gotico, contiene il Cimitero delle Mummie dove vengono conservate le mummie con mummificazione naturale avvenuta grazie ad una particolare muffa che ha risucchiato gli umori dei cadaveri mummificandoli. La Chiesa dei Morti si trova ad Urbania in via F. Ugolini.

Chiedete informazioni alla Reception così potrete visitare e scoprire questo meraviglioso luogo fuori dal tempo.

Project categories: Itinerary, Itinerary

Info