Fano

Stelt aan de Adriatische kust (12 km ten zuiden van Pesaro). De oude stad werd gebouwd op het vlakke kustgebied, ongeveer 3 km ten noorden van de monding van de rivier de Metauro. Achter de stad aan weerszijden van de vallei is een heuvelachtige achtergrond die wegvalt om een ​​brede vlakte te vormen.
Fano was oorspronkelijk bekend als Fanum Fortunae en werd geregisseerd door Gaius Julius Caesar en zijn troepen in 45BC. Het is hier dat de Flaminianweg, gebouwd in 218 voor Christus, de zee van Rome bereikt. Later stichtte de keizer Augustus Caesar de kolonie Colonia Julia Fanestris, bewoond door de Pollia stam, en versterkte het door een stevige muur te bouwen (waarvan nog steeds overleeft) met verdedigingstoren en de Boog van Augustus (9 nC) met zijn Drie archways die op de decumanus maximus openstaan. Sommige delen van de wegen die elkaar kruisen om het oorspronkelijke straatplan te vormen, overleven vandaag nog in het oudste deel van de stad. In de 14e en 15e eeuw werden deze uitgebreid naar het zuidwesten door een gebied bekend als de “Addizione Malatestiana”. Het is een stad waarin elk gebouw in een bepaalde periode getuigt. Na de Romeinse periode, gemarkeerd door sporen van de vernietigde Basilica di Vitruvio, kwam de Bizantijnse periode, toen Fano, na de vernietiging door de Gothen, een van de vijf centra van de Maritime Pentapolis was. Dit werd gevolgd door de middeleeuwen die gedomineerd werden door oorlogen en feiten die gericht waren op de verovering van binnenlanden en kastelen. Dit leidde Fano tot een alliantieverdrag met Venetië (1140) om de stad te beschermen tegen de bedreigingen van de naburige steden. Maar de vijandigheden bleven verder. In 1164 en 1174 leidden keizer Federico Barbarossa twee expedities tegen Ancona, waarbij Fano beide keren het beste deed van het feit door het deel van de getrouwe stad te spelen en de deuren van zijn oude Benedictijnse abdij van San Paterniano te openen. Zijn gedrag was nogal zeventig jaar later, in 1241, toen de stad werd betrokken bij oorlogen begonnen door de nieuwe keizer Federico II. Deze keer kwam het onder beleg en had het omringende grondgebied vernietigd. Vervolgens kwamen de oorlogen tussen de Guelphs en Ghibellines en burgerlijke geschillen die verslechterd werden door de rivaliteit tussen de families van Del Cassero en Da Carignano. Deze eindigden met de brutale moord op Guido Del Cassero en Angiolello Da Carignano door henchman van Malatestino Malatesta (1305). Gebouwen uit deze periode zijn de romaanse kathedraal, gebouwd door Magister Rainerius, met zijn prachtige gebeeldhouwde preekstoel, het 14e eeuwse Palazzo del Podestà van Magister Paulutius, die nu de gevel vormt van de 19de eeuwse Teatro della Fortuna, ontworpen door Luigi Poletti, en ook de Vroegere kerken van San Francesco, San Domenico en Sant’Agostino. Na diverse pogingen van de familie Malatesta om macht te nemen, was het Galeotto Malatesta, die door de kardinaal Egidio Albornoz tot Papale Vicar of Fano werd aangewezen – ondanks het feit dat hij door de Troepen van dezelfde kardinaal Albornoz in de slag van Paderno. Deze afspraak vond plaats op het moment dat de “Parlamento della Marca” werd bijeengeroepen om de Costituzioni Egidiane (1357) te verkondigen. Voor Fano markeerde dit een lange periode van Malatesta regel onder Pandolfo III en vervolgens Sigismondo tot 1463, toen Federico da Montefeltro Fano uit de macht van de Malatestas bevrijdde, waardoor de Libertas Ecclesiastica werd opgebouwd. Vanuit deze periode van Malatesta-regel behoudt de stad nog steeds zijn Rocca (of fort), de prachtige sarcofaag die vandaag onder de entree van San Francesco staat en de monumentale Corte (binnenplaats) met zijn fijne late-gotische dubbele ramen en luchtige Renaissance loggia, die in 1544 na een brand werd herbouwd. Tegen deze tijd was de stad al enkele jaren deel van de Papale Staten, maar omgeven door de landen van de Hertog van Urbino (van Pesaro tot Fossombrone en tot Senigallia) En had overheersing gehad door Cesare Borgia, Lorenzo de Medici en Costantino Comneno. Vanaf deze stormachtige jaren blijven er binnen de stadsmuren de nieuwe abdij van San Paterniano, samen met de kerk en klooster van Santa Maria Nuova (waarin de prachtige altaarstukken van Santi en Perugino enige tijd na 1488 werden verplaatst), het klooster en de kerk van San Michele met zijn prachtige ingang van Bernardino da Carona (1512) en het strakke bastion van Sangallo, gebouwd om de stad en de kust te verdedigen tegen de dreiging van invasie van de Turken en Saracenen. De stad werd nu geregeerd door een pauselijke gouverneur die jaarlijks werd aangesteld en werd gedurende meer dan drie eeuwen georganiseerd door een oligarchie van adellijke families die de bouw van fijne kerken en familie palazzi versierde door zulke illustere kunstenaars als Ludovico Carracci, Guido Reni, Domenichino, Guercino en Albani, evenals Simone Cantarini van Pesaro, Gianfrancesco Guerrieri van Fossombrone en (tijdens de 18e eeuw) Sebastiano Ceccarini en Carlo Magini van Fano. Het werk van deze kunstenaars is nu ook gehuisvest in de Pinacoteca Civica (de Civic Art Gallery)in Palazzo Malatestiano en ook de Kunstgalerij in de lokale tak van de Cassa di Risparmio bank. Onder andere opmerkelijke werken zijn het weelderige barokke interieur van de Filippijnse kerk San Pietro in Valle, de Cappella Nolfi in de kathedraal, de Biblioteca Federiciana, opgericht door Abbot Domenico Federici in 1681 en de eerste Teatro della Fortuna (later vernietigd), dat was het werk Van de briljante Fano-stageontwerper en technicus Giacomo Torelli (1604-1678). De bouw van de Porto Borghese haven door Gerolamo Rainaldi is ook waardig te noemen – dit was de basisstructuur die tot vandaag in de haven en de gracht is uitgebreid, met een nieuwe haven die momenteel in de afwerking is voltooid. Het herbergt nu de zee- en vissersvloot van de stad en biedt ruimte voor vrijetijdsboten. In het westen en oosten zijn er twee aparte stranden – de Lido en Sassonia stranden – die tijdens de zomer een populaire toeristische bestemming vormen. Er zijn ook veel andere resorts langs deze kuststreek van Fosso Sejore naar Torrette, Ponte Sasso en Marotta, evenals een modern hydrotherapiecentrum in het kuuroord van Terme di Carignano. Het klooster van Monte Giove is een van de punten van Interesse in de omliggende wijk. Deze plaats van gebed en meditatie werd gebouwd op de top van Monte Giove in de vroege jaren van de 17e eeuw door het Calmaldolese Congregazione di Monte Corona en biedt vandaag een ideaal hoofdkantoor voor het ‘Itinerari e Incontri’ Studiecentrum.

Project categories: Itinerary

Fano

ur les rives de l’Adriatique, à proximité des bouches du Metauro, nous rencontrons Fano, dont la cité se trouve sur un plat relief du vaste plateau alluvial côtier. À Fano, la Fanum Fortunae que Jules César fit occuper par une cohorte (45 avant J.-C.), autrefois comme aujourd’hui, la route consulaire Flaminia (218 avant J.-C.) gagnait la mer. Plus tard, l’empereur Octave Auguste implanta dans cette région la Colonia Julia Fanestris, défendue par une puissante enceinte de murailles, partiellement conservée, avec des tourelles de défense et la monumentale Porte d’Auguste (9 après J.-C.) donnant sur le decumanus maximus. Encore de nos jours, la configuration en cardum et decuman caractérise la partie la plus ancienne de la vieille ville, agrandie par la suite avec ‘l’Addition Malatestienne’ (XIVe-XVe siècles). À Fano, chaque bâtiment est un témoignage d’une période historique différente: après la période romaine et les destructions gothiques qui ont abattu la célèbre Basilique de Vitruvio, la période byzantine, au cours de laquelle Fano fut le centre de la Pentapole Maritime, puis l’époque médiévale, marquée par les luttes pour conquérir les châteaux de l’arrière-pays et l’alliance avec Venise (1140), pour éventer les menaces des belliqueuses populations voisines. Les hostilités recommencèrent, il y eut les expéditions contre Ancone (1164 et 1174) de l’empereur Frédéric Barberousse auquel Fano prouva sa fidélité en lui ouvrant les portes de l’ancienne abbaye de S. Paterniano. Plus tard, elle soutint la faction guelfe et se rangea contre le nouvel empereur Frédéric II qui l’assiégea et en dévasta le territoire (1241). Les Guelfes et les Gibelins, des discordes toujours croissantes sous les insignes rivales des familles Del Cassero et Da Carignano, jusqu’au féroce assassinat de Guido Del Cassero et Angiolello Da Carignano par Malatestino Malatesta (1305). Cette époque nous est rappelée par la Cathédrale romane de Magister Rainerius avec les splendides hauts-reliefs qui en décorent la chaire et la façade austère du Palais du Podestat (1299) de Magister Paulutius, derrière lequel siégea ensuite le Théâtre de la Fortune (XIXe siècle) de Luigi Poletti, ainsi que les anciennes églises de S. Francesco, S. Domenico et S. Agostino. Après plusieurs tentatives, Galeotto Malatesta, bien que vaincu par Albornoz, fut investi par celui-ci de la charge de Vicaire pontifical de Fano, lorsque le Parlement de la Marca (1357) fut convoqué dans cette ville. Pour Fano, cet événement fut le début d’une Seigneurie qui dura jusqu’en 1463, date à laquelle Federico da Montefeltro, après un long état de siège, réussit à la soustraire aux Malatesta, en y instaurant la Libertas Ecclesiastica. De la période malatestienne, Fano conserve, outre la Rocca et les splendides Arches tombales dans le porche de S. Francesco, la Cour monumentale (actuellement siège du Musée Municipal, Archéologique et la Pinacothèque) avec la loge Renaissance, reconstruite en 1544, lorsque la ville, assujettie depuis une longue période au Saint Siège, était encerclée par le duché d’Urbino, après avoir subi la domination de César Borgia, Laurent de Médicis et Costantino Comneno. Témoignages de ces années tumultueuses: la nouvelle abbaye de S. Paterniano, l’église et le couvent de S. Maria Nuova, où furent transférés les précieux retables réalisés par Santi et par le Péugin après 1488, le conservatoire et l’église de S. Michele avec le splendide portail de Bernardino da Carona (1512) ainsi que le bastion massif du Sangallo, édifié pour défendre la ville contre les débarquements des Sarrasins. Fano, confiée à un Gouverneur pontifical, fut administrée pendant plus de trois siècles par une oligarchie nobiliaire; cette dernière confia la charge de rénover les églises et les demeures patriciennes à d’illustres artistes comme Ludovico Carracci, Reni, le Dominiquin, le Guerchin, Albani, Cantarini de Pesaro et Guerrieri de Fossombrone, pour ne citer que plus célèbres. Au cours du XVIIIe siècle, cette tâche fut continuée par les artistes de Fano: Ceccarini et Magini. Parmi les oeuvres les plus remarquables: l’intérieur baroque somptueux de l’église de S. Pietro in Valle, la Chapelle Nolfi dans la Cathédrale, la Bibliothèque fondée en 1681 et le premier Théâtre de la Fortune (aujourd’hui entièrement détruit), attribué au génie du grand metteur en scène Giacomo Torelli de Fano (1604-1678). Mais encore, la réalisation du Port Borghese, première structure autour de laquelle se sont développés jusqu’à nos jours le port-canal, le bourg maritime et l’importante flottille de bateaux de pêche et de plaisance. À l’est et à l’ouest, les deux plages du Lido et de la Sassonia, destinations balnéaires très fréquentées par les touristes en été, sans oublier le littoral de Fosso Sejore à Torrette, Ponte Sasso et Marotta et les Thermes rénovées de Carignano. Immédiatement à proximité de la ville, l’Ermitage de Camaldoli de Monte Giove, érigé au XVIIe siècle sur la colline homonyme, aujourd’hui devenu le siège idéal du Centre d’Études ‘Itinéraires et Rencontres’. Fano offre un grand nombre de structures d’accueil destinées aux touristes, hôtels, campings et résidences. Elle possède des équipements très performants pour la restauration, les divertissements, le sport et les loisirs. Nombreuses sont les manifestations culturelles, artistiques et folkloriques que Fano réserve à ses visiteurs; par exemple le très célèbre “Carnaval de l’Adriatique”, à l’occasion duquel défilent de magnifiques chars allégoriques d’où l’on distribue une quantité impressionnante de délicieuses friandises. Gastronomie: “Passatelli” en bouillon de poissons, “Rostita” de poisson et Soupe de poisson marinière, vin Bianchello del Metauro, Moretta.

Project categories: Itinerary

Fano

Eine Stadt an der adriatischen Küstenebene, in der Nähe der Metauromündung. Der historische Stadtkern erstreckt sich auf der flachen Erhebung einer großen Küsten-Schwemmterrasse. In Fano, dem von Julius Cäsar mit einer Kohorte besetzten Fanum Fortunae (45 v.Chr.), trifft die Konsulatsstraße Via Flaminia (218 v.Chr.) auf das adriatische Meer. Später entwickelte sich unter Kaiser Oktavian Augustus die Colonia Julia Fanestris, eingeschlossen in eine robuste – auch heute noch teilweise erhaltene – Mauer mit Verteidigungstürmen und dem monumentalen Augustusbogen (9. n.Chr.), der sich zum decumanus maximus hin öffnet. Auch heute noch sind im historischen Stadtkern die typischen Ost-West- und Nord-Süd-Verbindungen zu erkennen, die später durch die ‘Addizione Malatestiana’ (14.-15. Jh.) erweitert wurden. In dieser Stadt erzählt jedes Gebäude von einem geschichtlichen Zeitabschnitt: anfangs die römische Herrschaft und die Zerstörung durch die Goten, die die berühmte Basilika Vitruvio niederrissen; dann die Byzantiner, die Fano zu einem Stützpunkt der Pentapolis am Meer machten, das Mittelalter mit schweren Machtkämpfen um die Schlösser des Hinterlandes; dann das Bündnis mit Venedig (1140), um die bedrohlichen Pläne der kampflustigen Nachbarn zu vereiteln. Die Feindseligkeiten eröffneten sich nochmals mit den kriegerischen Unternehmen gegen Ancona unter dem Kaiser Friedrich Barbarossa (1164 und 1174), dem Fano treu blieb und die Tore der antiken Abtei S.Paterniano öffnete. Später stand die Stadt auf der Seite der Welfen, die den neuen Kaiser Friedrich II bekämpften, weshalb ihr Territorium belagert und verwüstet wurde (1241). Die Unstimmigkeiten zwischen Welfen und Ghibellinen und den Familien Del Cassero und Da Carignano wurden immer größer und endeten mit der grausamen Ermordung von Guido Del Cassero und Angiolello Da Carignano durch Malatestino Malatesta (1305). Auch heute noch erinnern zahlreiche Bauwerke an diese Zeit: die romanische Kathedrale von Magister Rainerius mit wunderbaren Hochreliefs, die die Kanzel schmücken, die nüchterne Fassade des Palazzo del Podestà (1299) von Magister Paulutius, dahinter das Theater della Fortuna von Luigi Poletti aus dem 19. Jahrhundert und die ehemaligen Kirchen S.Francesco, S.Domenico und S.Agostino. Nach seinem Sturz durch Albornoz gelang es Galeotto Malatesta nach wiederholten Versuchen schließlich, mit dem Amt des päpstlichen Vikars von Fano betraut zu werden; zur selben Zeit wurde das Parlament der Marken einberufen (1357). Dies war der Beginn einer bis 1463 dauernden Herrschaft; im gleichen Jahr ging die Stadt nach langer Belagerung von der Familie Malatesta an Federico von Montefeltro unter der Formel Libertas Ecclesiastica über. Aus der Herrscherzeit der Malatesta sind die Rocca und die wunderbaren Grabmäler im Säulengang der Kirche S.Francesco sowie die monumentale Corte (heute Sitz des städtischen und archäologischen Museums und der Pinakothek) mit der erhabenen Renaissance-Loggia, die im Jahr 1544 wiederaufgebaut wurde, erhalten geblieben; zu diesem Zeitpunkt war die Stadt – nach Unterwerfung durch die Herrscher Cesare Borgia, Lorenzo de Medici und Costantino Comneno – bereits Teil des Kirchenstaates und vom Herzogtum Urbino umgeben. Aus diesen unruhigen Jahren stammen die neuzeitliche Abtei S.Paterniano mit Kirche und Kloster S.Maria Nuova, wo nach dem Jahr 1488 wertvolle Altarbilder von Santi und Perugino untergebracht wurden, das Konservatorium, die Kirche S.Michele mit dem wunderbaren Portal von Bernardino da Carona (1512) und die Bastei Sangallo, zum Schutz vor der Landung der räuberischen Sarazenen. Unter der Herrschaft eines päpstlichen Stadthalters wurde Fano über drei Jahrhunderte lang von adeligen Oligarchen geleitet, die berühmte Künstler wie Ludovico Carracci, Reni, Domenichino, Guercino, Albani, Cantarini aus Pesaro, Guerrieri aus Fossombrone und im 18. Jahrhundert Ceccarini und Magini aus Fano – um nur einige zu nennen – mit der Verschönerung von Kirchen und patrizischen Residenzen beauftragten. Zu den prunkvollsten Werken gehören die pompösen, barocken Innenräume der Kirche S.Pietro in Valle, die Kapelle Nolfi in der Kathedrale, die aus dem Jahr 1681 stammende Bibliothek und das antike Theater della Fortuna (welches zerstört wurde), das dem genialen Entwurf des Bühnentechnikers Giacomo Torelli (1604-1678) aus Fano zu verdanken ist. Erwähnenswert ist ebenfalls der Hafen Borghese, der die Grundlage für den heutigen Kanalhafen, das Fischerdorf, die Flottille und die Hafenanlage für Privatboote bildete. Westlich und östlich davon liegen die beiden Strandzonen „Lido“ und „Sassonia“, die sich in den Sommermonaten, zusammen mit den Küstenstreifen Fosso Sejore in Torrette, Ponte Sasso, Marotta und dem renovierten Thermalbad von Carignano, bei Touristen größter Beliebtheit erfreuen. Etwas außerhalb der Stadt liegt die sehenswerte Einsiedelei der Kamaldulensermönche Monte Giove, die im 17. Jahrhundert auf dem gleichnamigen Hügel errichtet wurde und heute abgeschiedener Standplatz des Bildungszentrums ‘Itinerari e Incontri’ ist. Fano verfügt über zahlreiche Unterkunftsmöglichkeiten, wie Hotels, Campingplätze und Privatquartiere sowie Restaurants, Unterhaltungslokale und Einrichtungen für Sport und Freizeit. Die Stadt bietet ihren Gästen unzählige kulturelle, künstlerische und folkloristische Attraktionen, unter anderem den beliebten „Karneval der Adria“, der sich durch unterhaltsame Umzüge mit Maskenwagen und Süßigkeiten, die zentnerweise in die Menschenmengen geworfen werden, auszeichnet. Gastronomie: Passatelli in Fischbrühe, gegrillter Fisch und Fischbrühe „alla marinara“, Wein „Bianchello del Metauro“, Moretta.

Project categories: Itinerary

Fano

Sorge sulla riva del mare Adriatico (12 km a sud di Pesaro), con il centro storico disposto su un piatto rilievo a meno di 3 km a nord della foce del Metauro. Arretrati sui due lati, fanno da sfondo i sistemi collinari che delimitano lo sbocco della valle fluviale nell’ampia piana costiera.
È a Fano, la Fanum Fortunae fatta presidiare da Caio Giulio Cesare con una coorte (45 a.C.), che la via consolare Flaminia (218 a.C.) raggiungeva (e raggiunge ancora oggi) il mare. Più tardi l’imperatore Cesare Ottaviano Augusto vi dedusse la Colonia Julia Fanestris, ascritta alla tribù Pollia e resa sicura con la costruzione della robusta cinta murata (tuttora in parte conservata) con relativi torrioni di difesa e la monumentale Porta di Augusto (9 d.C.) con i suoi tre fornici aperti sul decumanus maximus. Anche oggi il tracciato stradale a cardi e decumani che si intersecano ortogonalmente caratterizza la parte più antica del nucleo storico, ampliato più tardi verso sud-ovest con la cosiddetta ‘Addizione Malatestiana’ (sec. XIV-XV). Una città in cui ogni edificio è la testimonianza di un periodo storico: dopo quello romano che porta con sé anche il ricordo della distrutta Basilica di Vitruvio, quello bizantino in cui Fano, dopo le distruzioni gotiche, fu uno dei cinque centri della Pentapoli Marittima e quello medievale con le guerre e guerricciole per la conquista delle terre e castelli dell’entroterra e con il trattato di amicizia e alleanza con Venezia (1140) per sventare le minacce delle città vicine. Ostilità riprese con le due spedizioni contro Ancona dell’imperatore Federico Barbarossa (1164 e 1174) a cui Fano fece entrambe le volte buon viso, recitando la parte della città fedele e aprendogli le porte dell’antica abbazia benedettina di S.Paterniano. Atteggiamento mutato un settantennio dopo, allorché la città finì coinvolta nelle guerre scatenate dal nuovo imperatore Federico II, subendone l’assedio e avendone devastato il territorio (1241). Guelfi e ghibellini, quindi, e discordie sempre maggiori sotto le insegne rivali delle famiglie Del Cassero e Da Carignano, fino al feroce assassinio di Guido Del Cassero e Angiolello Da Carignano ad opera dei sicari di Malatestino Malatesta (1305). Restano a testimonianza di quei tempi la romanica Cattedrale di Magister Rainerius con gli splendidi altorilievi che ne adornano il pulpito e il trecentesco Palazzo del Podestà di Magister Paulutius, oggi utilizzato come facciata dell’ottocentesco Teatro della Fortuna di Luigi Poletti, oltre alle coeve ex chiese di S.Francesco, S.Domenico e S.Agostino. Dopo tentativi malatestiani vari, fu Galeotto Malatesta che, benché sconfitto nella battaglia di Paderno dalle truppe del cardinale Egidio d’Albornoz, fu dallo stesso investito della carica di Vicario pontificio di Fano quando nella stessa fu convocato quel Parlamento della Marca da cui uscirono promulgate le Costituzioni Egidiane (1357). Per Fano fu l’inizio di una signoria durata con Pandolfo III e Sigismondo fino al 1463, quando Federico da Montefeltro, dopo lungo assedio, sottrasse Fano ai Malatesta, apportatore della Libertas Ecclesiastica. Del periodo malatestiano la città conserva ancora, insieme con la Rocca e le splendide Arche tombali oggi riunite nel sottoportico di S.Francesco, la monumentale Corte con le belle bifore tardogotiche e l’aerea loggia rinascimentale, ricostruita dopo un incendio nel 1544, quando la città era ormai da tempo direttamente soggetta alla Santa Sede, circondata però (da Pesaro a Fossombrone a Senigallia) dalle terre del ducato di Urbino, dopo aver subito la dominazione di Cesare Borgia, di Lorenzo de Medici e di Costantino Comneno. Di quegli anni burrascosi resta entro la cinta murata la nuova abbazia di S.Paterniano, insieme con la chiesa e convento di S.Maria Nuova dove furono trasferite le preziose pale eseguite dal Santi e dal Perugino dopo il 1488, il conservatorio e la chiesa di S.Michele con lo splendido portale di Bernardino da Carona (1512) e il severo bastione del Sangallo, eretto a difesa della città e della costa contro i temuti sbarchi dei predoni turchi e saraceni. Affidata ad un Governatore pontificio a nomina annuale, la città fu per oltre tre secoli amministrata da una oligarchia nobiliare che chiamò a far belle chiese e dimore patrizie artisti illustri come Ludovico Carracci, il Reni, il Domenichino, il Guercino e l’Albani, oltre al pesarese Simone Cantarini e al forsempronese Gianfrancesco Guerrieri per ricordare solo i maggiori e, nel secolo XVIII, i fanesi Sebastiano Ceccarini e Carlo Magini: artisti tutti le cui opere arricchiscono oggi anche la Pinacoteca Civica del Palazzo Malatestiano e la Quadreria della locale Cassa di Risparmio. Fra le realizzazioni più degne di nota, il fastoso interno barocco della chiesa filippina di S.Pietro in Valle, la Cappella Nolfi in Cattedrale, la Biblioteca Federiciana istituita dall’abate Domenico Federici nel 1681 e il primo Teatro della Fortuna (oggi perduto) dovuto al genio del grande scenografo e scenotecnico fanese Giacomo Torelli (1604-1678). Da ricordare anche la realizzazione del Porto Borghese ad opera di Gerolamo Rainaldi, prima struttura di base su cui è cresciuto fino ai tempi nostri il porto-canale con i nuovi grandi bacini oggi in corso di completamento, il borgo marinaro e la flottiglia peschereccia insieme con quella da diporto. A ponente e a levante le due distinte spiagge del Lido e della Sassonia, frequentate mete del turismo balneare estivo non meno dell’intero litorale dal Fosso Sejore a Torrette, Ponte Sasso e Marotta, integrate dalle rinnovate strutture idroterapiche delle Terme di Carignano.
Negli immediati dintorni di Fano non può essere dimenticato l’Eremo di Monte Giove, luogo di preghiera e di meditazione, eretto alla sommità del colle omonimo (m.223) nel primo ventennio del sec. XVII dalla Congregazione Camaldolese di Monte Corona e oggi sede ideale del Centro Studi ‘Itinerari e Incontri’.

Project categories: Itinerary

Close
Go top